Área de sol

Pantano (Gómez Losada 2008)

Hoy puedo decir que he terminado mi libro de poemas. Comienza así:

ÁREA DE SOL

Oblicuidad
de este rayo de mimbre.

Estambre,
del verbo estar.

A la hora del inútil paseo (По време на ненужната разходка)

По време на ненужната разходка
въздухът разхвърля леко
пожълтелите листа
на безименни дървета
по шосето,
което отпочива влажно
като опашката на котка.

Ако в този празен час
мисълта заемеше
формата си най-обикновена,
щеше да приеме форма на небе,
покрив, тъкани, револвер,
не преди това да вземе
формата на някое лице,
почувствано далечно.

*

A la hora del inútil paseo
el aire va arrojando
las hojas amarillas
de árboles sin nombre
sobre la carretera
que húmeda descansa
como cola de gato.

Si en esta hora desierta
tomase el pensamiento
su forma más sencilla,
adoptaría forma de cielo,
de tejado, de lana, de revólver,
no sin antes tomar
la forma de algún rostro
que sentimos lejano.

El cielo en su lugar

1.

El cielo, más profundo

si está lleno de pájaros,

parpadea un instante

si lo observo obstinado.

2.

Miro, con ojos entreabiertos.

La cúpula del cielo

se cierra sobre sí

como una flor carnívora.

3.

Con los ojos cerrados,

este cielo es la media

de los últimos cielos.

Árboles con tronco pintado de blanco

1.
Mira el tejado,
ahora.
Míralo luego,
dentro de diez años.

Está lleno de piedras.

El tiempo transcurrido
no ha sido sino
un sueño de lombriz.

Ahora mira la luna
contra el cielo añil.
Parece un holograma.

2.
¿Has notado la rima?
Parece un holograma.